Leentjebuur - Januari 2009

Kerstverhaal                    

Weet u het nog? Hoe spannend het was als je vader met de doos kerstspullen naar beneden kwam? Die hadden daar een heel jaar lang liggen wachten. Een grote kartonnen doos met in zwierige letters "kerst"er op geschreven en er in kleine dozen met de ballen, engeltjes, slingers en lichtjes en de Piek!.

Je herkende alles meteen: ook dat mooie vogeltje met dat echte staartje was er weer bij, en die kleine engeltjes van plastik. Wij hadden geen echte kaarsjes in de boom maar elektrische lampjes: veiliger op een krap bovenhuisje in Amsterdam West.

Het mooiste was de kerststal. Mijn vader had die zelf ooit gefiguurzaagd en niet alleen wij hadden er een, maar onze drie ongetrouwde tantes hadden precies dezelfde in huis. Er werd in onze familie wel meer in serie gezaagd.

Het geheel bestond uit een platte kist met gleuven in de deksel. Met vier schroeven zat dat deksel vast en als de kist open ging lagen daar de plathouten kerstfiguren in kranten verpakt: Maria, Jozef, kindje, os en ezel en herders. Het stalletje zelf bestond uit twee zijwandjes en een dak. Het deksel van de kist werd omgekeerd en weer op de lege kist geschroefd. Het paste ingenieus in elkaar en was zo geconstrueerd dat de kerstfiguren maar op een manier in de gleuven in de kist pasten. Alles was stemmig donkerbruin en groen geschilderd, behalve natuurlijk het kindje.
Prachtig vonden wij het.

Later erfde ik de kerststal van de tantes. In ons kleine huisje in de Amsterdamse Pijp, op drie hoog achter stond het stalletje prachtig onder de boom. Daar kon geen dure stal tegenop.

Het was eind van de middag, de dag voor Kerst. Met een kop thee zaten we bij een kaarsje te schemeren. We woonden inmiddels in Amsterdam Oost, in een iets groter huis. De kerstboom stond te pronken en het stalletje stond ervoor op de grond.
We woonden op een hoog en boven ons woonde Truus en Wim, met twee kinderen. Het was een echte Amsterdamse familie en zeer aan de maat. "Lekker stevig" zei Truus altijd en keek daarbij wat afkeurend naar mijn toen nog slanke maatje 36. Alleen onze poes kon haar goedkeuring wegdragen: een dikke rode kater, Bollie.

Op die dag voor Kerst werd de rust verstoord door een doordringende gil in het trappenhuis.  Geschrokken stoven we op en deden de deur open. Boven ons hoorden we Truus hysterisch gillen en het duurde even voordat we het verstonden: een muis!

Op dat moment stoof er een klein beestje langs onze voeten het huis in: de muis.
Nu ben ik gelukkig niet bang voor muizen en we maakten ons niet druk: die muis zou wel weer verdwijnen. We hadden immers Bollie?
Wat later, de rust was weergekeerd, zagen we het muisje door de kamer lopen: Bollie zag niks, die lag te slapen bij de kachel.

De muis werd onvoorzichtig, hij vond een kruimeltje en peuzelde dat op, hij nam een kijkje bij de boom. Wij zaten doodstil. Opeens..daar kreeg de poes de indringer in de gaten. Hij was meteen wakker. Hij schaamde zich natuurlijk dood: plichtsverzuim is ook bij katten niet mis.
Nadat hij het tot zich had laten doordringen sprong hij op de muis af. Mis!
En nu volgde een echte jacht van de kat op de muis: het was fascinerend, het was zielig, het was.. Nou ja, de muis rende voor z'n leven en dikke Bollie rende er achteraan: om de boom, om de kerststal en toen? In de kerststal, achterin achter de kribbe.

"Kerkasiel, hij heeft kerkasiel". Het was tenslotte bijna kerst.
We beloofden elkaar plechtig dat de muis mocht blijven leven . Helaas .het lukte ons niet hem te vangen. In doodsnood vluchtte hij recht in de poten van Bollie: hap, kraak, slik.
Die had z'n kerstmaal gehad. Soms droom ik nog wel eens van die tevreden kattenkop met dat staartje uit z'n bek.

Ik wens u hele plezierige feestdagen met plezierig gezelschap, de top 2000 op de radio en wat lekkers te eten.

Uw Leentjebuur

Deze column geeft niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Dorpsraad weer