Leentjebuur - oktober 2008

(Bijna)  Herfst

Meestal vind ik dat niet zo erg: na een mooie warme en zonnige zomer heeft de herfst ook wel wat: al die kleuren,  storm en regen: niks mis mee. Lekker uitwaaien en je voorbereiden op lange avonden thuis met een goed boek (of een slecht boek natuurlijk, ook wel eens prettig) aangenaam gezelschap en wat lekkers te eten en te drinken.

In de herfst kun je je zo echt gezond en Hollands voelen. Ik las in de krant dat mensen eind augustus al lekker dikke wollen vesten gaan kopen omdat ze zin krijgen in de herfst en de winter. Wel stom dat ze bij Albert Heijn vanaf 1september pepernoten verkopen, of heeft dat daar ook mee te maken? Speculaas en pepernoten koop je pas als de Sint in het land is.

Ik heb het gevoel dat we in augustus al herfst gehad hebben en dat alles door elkaar ligt. Misschien komt dat ook wel omdat ik dit jaar in de zomervakantie naar het Noorden in plaats van naar het Zuiden geweest ben. Ik heb ernstig behoefte aan een lekker zonnetje.

Ook mijn fruitbomen en struiken hebben dat: er waren wel (grote) bramen en frambozen, maar de kleine kiwietjes die we vorig jaar ontdekten zijn er dit jaar niet. En de petieterige druifjes zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Bovendien worden die door de spreeuwen gegeten. Dat zijn toch zulke kwajongens: ze vallen op de druiven en vlierbessen  aan alsof hun leven er van af hangt. En dat is natuurlijk ook zo. In het winkelcentrum bij de Poort huizen er ook een aantal: die kunnen precies een mobieltje nadoen, of een meisje nafluiten. Die eten geen druiven, die eten patat en die vinden ze in Driemond niet.

Vorig jaar hadden we wel zeventien appels, dit jaar tien maar twee werden al snel ontdekt door wespen, vliegen etc. die waren niet meer geschikt voor consumptie. Een viel al vanzelf naar beneden maar de overige appels werden steeds mooier en groter. Nou zijn ze niet zo erg lekker: een onbestemde soort en iets tussen moes en hand in, maar toch.

Elke dag voelde ik wel even of ze al los lieten van hun steeltje: vooral de twee die tegen elkaar aan groeiden. Dat zag er zo gezellig uit! Ze hingen precies in het pad van de voordeur naar het tuinhek, op hoofdhoogte. Ik aaide ze 's morgens over hun bolletjes, voelde of ze al los wilden laten en fietste dan naar m'n werk. Vrolijk werd ik er van: en mijn appels kregen een rood blosje. Maar op een dag kwam ik thuis en waren ze verdwenen. Ik kon het niet geloven; zocht op de grond, keek in het rond, maar...ze waren gestolen. Tja: aan een boom zo vol geladen mist men een twee pruimpjes niet, maar bij een appelboom met zeven appels zie je onmiddellijk dat er twee weg zijn.
Met geweld geplukt want 's morgens zaten ze nog goed vast.

Tja, en dan word ik toch vals:  ik hoop dat de dief zich er flink in verslikt heeft, dat het haakte in z'n keel omdat ze nog zo zuur waren en dat hij er drie dagen buikpijn van heeft gehad. En diarree. En spugen.
Van schrik heb ik twee andere appels voortijdig geplukt, de rest hing te hoog.

Twee dagen later stond er zo maar een grote zak appels voor de deur: dat was lief! Ik wist meteen van wie het was..dank je wel!  Gelukkig zijn er heel veel aardige mensen in Driemond.
Ik wens u een mooie herfst met veel zonnige dagen om de zomer goed te maken.
Uw Leentjebuur

Deze column geeft niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Dorpsraad weer