WEELDE

Wat een weelde zo'n tuin in de zomer. Alles groeit en bloeit dat het een lieve lust is. Nou ja, alles. De boerenjasmijn krijgt nog een kans anders wordt hij volgend jaar afgedankt. Al drie jaar lang heel veel groen maar geen bloemen. En de pompoenen doen het weer niet. Maar zeg nou zelf: je kunt beter genieten van je tuin dan mopperen als het niet gaat zoals je wilt. Dat zevenblad bijvoorbeeld, dat woekert maar door: ik probeer het te verdringen door klimop, maagdenpalm en lievevrouwebedstro te laten kruipen maar lukt nog niet overal.

En dat gras!
Nee dan de stokrozen: die wilden we graag en die bloeien nu ook prachtig alleen niet helemaal op de plekken waar wij het bedacht hadden en ze zijn ook niet zwart. De mooiste bloeien tegen de droogmolen voor de was aan. Eerst probeerde ik nog wel gewoon de molen open te doen en de was op te hangen maar dan worden ze toch echt "rozen in de knop gebroken" en dat wil ik niet op m'n geweten hebben. Vandaar nu wasrekken aan de deuren en een lelijke waslijn dwars door de tuin vanaf de molen naar het huis. En buiten het hek bloeien de stokrozen dwars door de hortensiastruiken heen.

Bijen vinden onze tuin echt te gek, en wespen ook. Maar waar blijven toch die vlinders? Zo is er altijd wat te wensen.
Neem nou het weer: op dit moment dondert en bliksemt het en er is een wolkbreuk aan de gang. De vijver is gisteren al overstroomd maar dat is goed, voor een keertje dan. Op mijn tuinkalender stond dat als je gaatjes in je plompenbladeren hebt (en dat heb ik) dat dat komt door larfjes van een kevertje. Die kun je kwijtraken door je vijver te laten overlopen: dan spoelt het water de larfjes op de kant en dan gaan ze dood. Zo zie je maar dat je niets hoeft te bedenken: de natuur zorgt zelf voor een oplossing, je moet het alleen even zien.

Een paar weken geleden waren we in Zweden en toen regende het ook zo hard. We stonden met de auto met uitzicht op een grasveld, daarachter was de zee en het grasveld grensde aan een rots met daarop een vesting. Wij holden naar onze auto toen het begon te onweren. Door de herrie van regen en donder heen hoorden we vrolijke muziek: de Zweedse K-3. Daar verschenen wel 50 moeders met kleuters op het grasveld om op de maat van de muziek dansjes te doen, te huppelen en te springen en ook op de grond te gaan liggen fietsen en een zwaantje te maken! Niemand had regenkleding aan: vrolijk sprong alles in het rond in shirtjes en korte broek en zong uit volle borst mee. Na drie kwartier was het even stil maar toen kwamen de volwassenen aan de beurt: wel honderd! Voornamelijk vrouwen.

Ook hier stromende regen, onweer,en opzwepende muziek, deze keer van de Stones. Iedereen ging sportief in de weer en danste, sprong en lag op de grond te rekken en te strekken. Wat voel je je dan stom in je Hollandse regenpak! Zo zie je maar weer: wat de een afschuwelijk vindt maakt de ander niks uit.

Ik wens u allemaal mooi weer en een optimistische kijk op het leven, en
buurvrouw Ketelaar: het ga u goed in Duitsland! We zullen u missen.

Uw leentjebuur

Deze column geeft niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Dorpsraad weer