Vakantie

Wat een prachtige bloemen zie je toch af en toe als je op vakantie bent. Vorig jaar in Frankrijk zag ik bij de parkeerplaats waar we lunchten vrolijke paarse bloemetjes staan. Boekje er bij gepakt: het was niet harig en leek niet op een wilg maar toch kon het wel eens het harig wilgenroosje zijn. Voorzichtig een pol uitgestoken met een grote lepel: in een potje gedaan en verder heeft dat de hele vakantie in de weg gestaan. Honderd keer viel het om, het raakte bekneld en in de verdrukking,  maar uiteindelijk toch veilig thuisgekregen.

Ik weet niet hoe het met uw tuin is maar die van ons is een wildernis na de vakantie: daar kun je rustig een kudde geiten een week laten grazen. Wild is mooi maar te wild levert heel wat werk op. Enfin, ik met de paarse bloem naar de tuin en wat denk je? Daar groeiden spontaan een hele pol lila harige wilgenroosjes! Hoewel ze exact hetzelfde waren vond ik ze eigenlijk helemaal niet bijzonder mooi. Ik vond ze een beetje gewoon.

Dat is hetzelfde met die heerlijke wijn die je meeneemt: thuis valt hij vies tegen. En pastis blijft het hele jaar in de kast staan hoewel je in de vakantie elke dag een glaasje nam en er echt van kon genieten.

Van heel vroeger weet ik dat het hetzelfde gaat met vakantieliefdes: in de zomervakantie hevig verliefd, maar als je dan zo iemand thuis op bezoek kreeg, in de herfst, met zo’n wit koppie en van die saaie foute kleren, dan vond je er niets meer aan, erger nog, dan kon je je niet voorstellen dat je ooit zo had gehuild bij het afscheid. En dat was natuurlijk wederzijds.
Nee, in de vakantie ben je echt een ander mens, een mens die van andere dingen houdt om te eten, te drinken, te zien en vast te houden en te doen natuurlijk.

En hoe zou dat nou komen? Is dat de avonturier in ons die af en toe even uitgelaten wordt in den vreemde? Komt het omdat niemand je verder kent (behalve natuurlijk je partner en de kinderen), waardoor je meer durft af te wijken van de gewone gang van zaken, dat je andere dingen durft te proberen in de vakantie? Of is het de andere lucht, het andere klimaat, de zonnebril waardoor je anders tegen de dingen aan kijkt en worden we als we weer thuis zijn en de plicht roept, vanzelf weer ons eigen saaie zelf?

We doen het niet expres: natuurlijk willen we het ultieme vakantiegevoel zo lang mogelijk vasthouden en het doet er dan niet toe of je naar Groet, Bakkum, de Bahama’s, Barcelona, de Provence of Noorwegen op vakantie bent geweest. Maar het lukt ons niet langer dan drie hooguit vier dagen. Dan kijk je in de spiegel, ziet dat je aan het vervellen bent en dat dat buitenmodel zonnebril toch echt heel mal staat, je bent dikker geworden van al dat lekkere eten en je moet nodig naar de kapper. Het vakantiegevoel is over, dat is duidelijk.
En weet je wat zo erg is: na die drie dagen ben je eigenlijk, diep in jezelf alwéér aan vakantie toe.

Ik wens u een fijne zomer, al dan niet in den vreemde, met mooie bloemen en wat lekkers onder de kurk

Uw leentjebuur

Deze column geeft niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Dorpsraad weer