Leentjebuur - juni 2008

Twee

Een paar dagen geleden zag ik twee eenden, twee mannetjes waren het met mooie groenglanzende koppen. De ene woerd was duidelijk oud en een beetje der dagen zat. Hij zat suffig in elkaar met z’n kop tussen de schouders. Hij had geen nek en korte poten. De tweede was een jonge stoere macho eendenman. Hoog op de poten, met een lange nek en pientere oogjes. Hij was de ouwe eend aan het pesten. Liep er bedrijvig omheen, maakte herrie, kaapte net iets lekkers weg voor de neus van de ander.

“Wist jij dat er verschillende soorten eenden met zo’n groene kop zijn “vroeg ik T, die onderwijzer geweest is en dus veel weet. Dit wist hij niet.
We bestudeerden een tijdje de twee eenden die voor ons in het gras scharrelden. De jonge bleef klieren, echt een puber.

En toen opeens was de ander het zat: als een ouderwetse Citroën in snoekmodel rees hij omhoog, hij stak zijn nek uit, wapperde met zijn vleugels en snaterde lang en hard. Veel harder dan de puber naast hem. Niks zielig en oud: hij was net zo groot als de ander, ietsje steviger en met net zo’n lange nek. Fffft weg waren ze.

Er is iets met twee: dat spreekt altijd tot je verbeelding alsof het met z’n tweeën gezelliger is dan met drie, of één of zes: twee is een paar, een stel.

Toen het opeens mooi weer werd lagen er aan het Zandpad in de goot twee gekleurde kindersokken. Dan weet je dat er niet per ongeluk eentje verloren is. Nee, ik zag het helemaal voor me. Een van die kleine jongetjes had op weg van school naar huis de zomer in de kop gekregen. Hij was op de stoep gaan zitten en had z’n schoenen uitgedaan, toen z’n sokken en daarna de schoenen weer aan. De sokken waren blijven liggen. Want zeg nou zelf, wat is nou een paar sokken als je de zomer voelt kriebelen?

Dat zijn sokken. Maar wat dacht je van twee fietsen? Sinds weken, maanden zelfs, staan er bij de bushalte voor het kerkhof twee fietsen. Aan elkaar en aan het hek. Degelijke fietsen.
Twee mensen zijn allebei hun fiets vergeten. Wat zou er gebeurd zijn?
Elke keer als ik er langs kom fantaseer ik daarover:

1. Misschien waren ze een lange fietstocht aan het maken, begon het te regenen en hebben ze de bus genomen naar Weesp, toen de trein en weten niet meer waar Driemond ligt.
2. Ze bezochten het kerkhof en waren daarna zo confuus dat ze vergeten waren dat ze op de fiets waren
3. Misschien hebben ze inmiddels hun rijbewijs gehaald en hebben ze de fietsen niet meer nodig
4. Of ze fietsen zo weinig dat ze de fietsen nog niet gemist hebben
5. Of ze zijn inmiddels verhuisd, of er ligt er een in het ziekenhuis, of alletwee, of ze zijn overleden bij een ongeluk, in de Gaasp gevallen of ze zijn het sleuteltje kwijt.

In ieder geval is het raar..

Je zult zien dat rond 1 juni als u dit leest de fietsen verdwenen zijn maar ik vraag me af of ik nou de enige ben die me over zulk soort zaken verbaas. Nee hè, u had die fietsen vast ook wel gezien….Maar wat doen we er aan?

Ik wens u veel sokkenloze dagen waarop u lekker een blokje om kunt fietsen.
Maar niet door het Bijlmerpark want sinds die 8000 bomen gekapt zijn is het afgesloten en kun je alleen nog maar janken om die kale vlakte.
Ga maar lekker naar het Diemerbos, of langs het kanaal, veel leuker.

Uw Leentjebuur

Deze column geeft niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Dorpsraad weer